|
El nivel
Cada año el dos de noviembre, existe
la costumbre por los difuntos de ir al cementerio.
Cada uno debe usar esta atención;
cada uno debe tener esta preocupación.
Cada año, puntualmente, en este día
en este triste y afligido aniversario
también yo me voy y con flores adorno
la bóveda marmórea de tía Vicenta.
Este año me paso una aventura …
después de haber cumplido el triste homenaje.
¡Virgen Santa! si lo recuerdo, cuanto miedo,
Pero luego me di animo y coraje.
* * *
El hecho es este, préstenme atención:
se acercaba la hora del cierre,
y yo flemático y indiferente
Estaba por salir, echando el ojo a cierta sepultura.
“Aquí descansa
en paz el
noble Marques,
Señor de Rovigo y de Belluno ,
valeroso héroe de mil empresas
muerto el 11 de Mayo del ’31.
El escudo con la corona en alto ...
... abajo una cruz hecha de lucecitas,
tres ramos de rosas con un moño de luto,
vela, velotas y seis velitas.
* * *
Justo al lado de la tumba de este señor,
había otra tumba, pequeñita,
abandonada, sin una solo flor,
por seña solamente, una crucecita.
Y sobre la cruz apenas se leía:
“Esposito Genaro – barrendero”.
Mirándola que pena me hacia
Este muerto sin ni siquiera una velita.
¡Así es la vida! yo me decía,
Quien tanto tuvo y quien no obtuvo nada;
¿Este pobre hombre se pensaba que también
al otro mundo era indigente?
* * *
Mientras fantasticaba estas ideas
ya se había hecho media noche
y yo me quede solo prisionero
muerto de miedo delante de las velotas.
Todo de repente ¿que veo de lejano?
dos sombras acercarse hacia mi.
Este caso a mi me parece raro
¿estoy despierto, sueño o es fantasía?
¡Y que fantasía! era el Marques
Con la tuba, el lente y la gabardina
el otro después de el, un bicho feo,
muy hediondo y con una escoba en mano;
* * *
Es este ciertamente don Genaro,
el muerto pobrecito ... el barrendero
Esta historia yo no la veo claro
¿Como están muerto y se retiran a esta hora?
Podría estar de mi casi a un paso
cuado el marques se para de repente
se voltea y con mucha calma
le dices a don Genaro: “Jovencito,
de usted querría saber, vil carroña,
con que atrevimiento y como habéis osado
hacerse sepultar, para mi vergüenza
a lado mío que soy un blasónalo!
* * *
La casta es casta y hay que respectarla,
mas usted perdió el sentido y la medida;
vuestro cuerpo debía si inhumarse
mas sepultado en la porquería,
Aun mas no puedo soportar
vuestra compañía maloliente
es conveniente que buscáis un hueco
entre su afines, entre su gente
Señor Marques, no es culpa mía
Yo no le hubiera hecho esta ofensa
mi mujer fue la que hizo esta tontería
yo que podía hacer, yo estaba muerto.
* * *
Si fuera vivo lo complacería,
tomaría la urnecita con los cuatros huesos
y ahora mismo ves, en este momento,
me metería en otra retirada fosa.
“¿Y que espera, o torpe mal creado,
que mi ira llegue a la excedencia?
Si yo no hubiera sido un blasonado
hubiera dado ya recuso a la violencia!”
“Y hazme ver... agarra esta violencia...
en verdad Merques, me fastidiaste
y mira pues, si pierdo la paciencia,
me olvido que estoy muerto y ¡son coñazos!
* * *
¿que te crees de ser un dios?
aquí adentro no lo entiendes, somos iguales?...
... muerto eres tu y muerto yo también;
Como nacimos así quedamos
“Sucio perro!... Como te permite compararte a mi
que tuve natales, ilustres, nobilísimos y perfectos
da hacer envidia a Príncipes Reales?”
“¡Tu que Navidad, Pascuas y Epifanías!
Te quiere meter en tu cabeza...
¿que estas enfermo aun de fantasías? ...
¿La muerte sabes que es? ES UN ¡NIVEL!
* * *
Un Rey, un
magistrado, un
gran hombre,
entrando esta cerca ha puesto un punto
aquí ha perdido todo, la vida y hasta el nombre
tu no entendiste aun este cuento
Por eso préstame atención ... no sea obstinado
sopórtame cerquito, que te importa?
estas bufonadas las hacen solo los vivos:
nosotros somos serio... pertenecemos a la ¡muerte!
Traducción Mario Neri, año 1971 |
A livella
Ogn'anno, il
due novembre,
c'é l'usanza
per i defunti
andare al
Cimitero.
Ognuno ll'adda
fà chesta
crianza;
ognuno adda
tené chistu
penziero.
Ogn'anno,
puntualmente,in
questo giorno,
di questa
triste e mesta
ricorrenza,
anch'io ci
vado, e con
dei fiori
adorno
il loculo
marmoreo 'e zi'
Vicenza.
St'anno m'é
capitato 'navventura...
dopo di aver
compiuto il
triste omaggio.
Madonna! si ce
penzo, e che
paura!,
ma po' facette
un'anema e
curaggio.
* * *
'O fatto è
chisto,
statemi a
sentire:
s'avvicinava
ll'ora d'à
chiusura:
io,tomo tomo,
stavo per
uscire
buttando un
occhio a
qualche
sepoltura.
"Qui dorme in
pace il nobile
marchese
signore di
Rovigo e di
Belluno
ardimentoso
eroe di mille
imprese
morto l'11
maggio del
31"
'O stemma cu
'a curona 'ncoppa
a tutto...
...sotto 'na
croce fatta 'e
lampadine;
tre mazze 'e
rose cu 'na
lista 'e lutto:
cannele,cannelotte
e sei lumine.
* * *
Proprio
azzeccata 'a
tomba 'e stu
signore
nce stava 'n
'ata tomba
piccerella,
abbandunata,senza
manco un fiore;
pe' segno,
sulamente 'na
crucella.
E ncoppa 'a
croce appena
se liggeva:
"Esposito
Gennaro -
netturbino":
guardannola,che
ppena me
faceva
stu muorto
senza manco nu
lumino!
Questa è la
vita! 'ncapo a
me penzavo...
chi ha avuto
tanto e chi
nun ave niente!
Stu povero
maronna
s'aspettava
ca pur all'atu
munno era
pezzente?
* * *
Mentre
fantasticavo
stu penziero,
s'era ggià
fatta quase
mezanotte,
e i'rimanette
'nchiuso
priggiuniero,
muorto 'e
paura...nnanze
'e cannelotte.
Tutto a 'nu
tratto,che
veco 'a
luntano?
Ddoje ombre
avvicenarse 'a
parte mia...
Penzaje: stu
fatto a me mme
pare strano...
Stongo scetato...dormo,
o è fantasia?
Ate che
fantasia;era
'o Marchese:
c'o' tubbo,'a
caramella e
c'o' pastrano;
chill'ato
apriesso a
isso un brutto
arnese;
tutto fetente
e cu 'nascopa
mmano.
* * *
E chillo
certamente è
don Gennaro...
'omuorto
puveriello...'o
scupatore.
'Int 'a stu
fatto i' nun
ce veco chiaro:
so' muorte e
se ritirano a
chest'ora?
Putevano sta'
'a me quase 'nu
palmo,
quanno 'o
Marchese se
fermaje 'e
botto,
s'avota e tomo
tomo...calmo
calmo,
dicette a don
Gennaro: "Giovanotto!
Da Voi vorrei
saper, vile
carogna,
con quale
ardire e come
avete osato
di farvi
seppellir, per
mia vergogna,
accanto a me
che sono
blasonato!
* * *
La casta è
casta e va,
si, rispettata,
ma Voi
perdeste il
senso e la
misura;
la Vostra
salma
andava,si,inumata;
ma seppellita
nella
spazzatura!
Ancora oltre
sopportar non
posso
la Vostra
vicinanza
puzzolente,
fa d'uopo,
quindi, che
cerchiate un
fosso
tra i vostri
pari,tra la
vostra gente"
"Signor
Marchese,nun è
colpa mia,
i'nun v'avesse
fatto chistu
tuorto;
mia moglie è
stata a ffa'
sta fesseria,
i' che putevo
fa' si ero
muorto?
* * *
Si fosse vivo
ve farrei
cuntento,
pigliasse 'a
casciulella cu
'e qquatt'osse
e proprio mo,
obbj'...'nd'a
stu mumento
mme ne
trasesse dinto
a n'ata fossa".
"E cosa
aspetti, oh
turpe
malcreato,
che l'ira mia
raggiunga
l'eccedenza?
Se io non
fossi stato un
titolato
avrei già dato
piglio alla
violenza!"
"Famme vedé...
piglia sta
violenza...
'A verità,
Marché, mme
so' scucciato
'e te senti;e
si perdo 'a
pacienza,
mme scordo ca
so' muorto e
so mazzate!...
* * *
Ma chi te
cride d'essere...nu
ddio?
Ccà dinto,'o
vvuo capi, ca
simmo eguale?...
...Muorto
si'tu e muorto
so' pur'io;
ognuno comme a
'na'ato é tale
e quale".
"Lurido
porco!...Come
ti permetti
paragonarti a
me ch'ebbi
natali
illustri,
nobilissimi e
perfetti,
da fare
invidia a
Principi Reali?".
"Tu qua'
Natale...
Pasca e
Ppifania!!!
T''o vvuo'
mettere 'ncapo...'int'a
cervella
che staje
malato ancora
e' fantasia?...
'A morte 'o
ssaje ched''e?...è
una livella.
* * *
'Nu rre, 'nu
maggistrato,'nu
grand'ommo,
trasenno stu
canciello ha
fatt'o punto
c'ha perzo
tutto, 'a vita
e pure 'o
nomme:
tu nu t'hè
fatto ancora
chistu cunto?
Perciò,stamme
a ssenti...nun
fa''o restivo,
suppuorteme
vicino che te
'mporta?
Sti
ppagliacciate
'e ffanno sulo
'e vive:
nuje simmo
serie...appartenimmo
à morte!"
|